Dag uit het leven

Jane vertelt over een typische dag in Gombe

Ik sta op om 6.45 uur, of een uurtje eerder als ik de chimps ga ‘ontnesten’ (ontnesten is als je teruggaat naar waar je de chimps de avond ervoor hebt achtergelaten en onder het nest gaat zitten wachten tot er zich iets roert). Vanuit mijn huisje aan het strand kom ik altijd bij de chimps, waar ze ook zijn. Ze staan langzaam na elkaar op, hangen een tijdje wat rond, en lopen vervolgens weg om eten te gaan zoeken.

Jane voor een tent in Gombe

Het ontbijt bestaat meestal uit een stuk brood en een kop koffie. Lunch neem ik niet mee als ik naar de chimps ga. Sommige wilde vruchten die de chimps eten zijn best lekker als ze rijp zijn, maar de meeste zijn vreselijk bitter. Ik heb eigenlijk zelden ergens trek in als ik in de natuur ben. Gelukkig kan ik mij heel gemakkelijk aanpassen. De enige luxe die ik mij wil kunnen veroorloven, is muziek: Beethoven, Mozart, Schubert, Mahler, Sibelius, enz.

Het kan erg vermoeiend zijn om hoog, ver en snel de hellingen te beklimmen, en tegen 15.00 uur voel je je erg uitgeput omdat je het merendeel van de dag op je buik bent voortgekropen, waarbij takken van struiken in je haar zijn blijven hangen.

De chimpansees zoeken hun nest op in de schemering. De zonsondergang is een verademing na een warme dag. Buiten het gezang van de vogels hoor je helemaal niets. De moederchimpansee speelt met haar jongen, ze spelen op de takken van de bomen en kruipen in haar armen als het donker wordt, zo rond 19.30 uur.

Wanneer ze allemaal op hun nest zitten, ga ik terug naar huis. Dan spring ik nog even in het Tanganyika-meer om me lekker op te frissen in het heldere water, dat goed is voor mijn wondjes, pijntjes en vermoeidheid.

Daarna maak ik eten voor mezelf klaar boven een open vuur, zoals bonen, uien en tomaten. Huisregel nummer één in Gombe voor koken overdag is: houd de deur dicht, anders komen de bavianen je eten stelen.

Jane geeft een lezing

Helaas lukt het mij tegenwoordig niet meer om veel tijd in Gombe door te brengen. Sinds 1986 ben ik nooit ergens langer dan drie weken gebleven. Als ik nu wakker word, vraag ik me soms af waar ik überhaupt ben. Tijdens mijn laatste reis van lezingen verbleef ik zelden twee nachten achter elkaar op dezelfde plek. Er zijn zoveel lezingen, nieuwe mensen om te leren kennen, recepties, persconferenties…

Op dit soort reizen breng ik de dagen op een on-Afrikaanse manier door: in vliegtuigen, met lobbyen, met het schrijven van brieven en het uitzoeken van dia’s. Ik word vaak herkend door mensen die mij op National Geographic Channel hebben gezien, dus heb ik altijd wel brochures van het Jane Goodall Institute bij me.

Als ik in Engeland ben, verblijf ik nog steeds in Bournemouth, waar ik in mijn kindertijd met mijn inmiddels uitgebreide familie heb gewoond. Daar wordt om 9.00 uur ontbeten, wat voor mij geweldig is, want dan kan ik alvast drie uurtjes voorwerken.

In de middag schrijf ik nog wat meer, drink in alle rust wat thee met mijn familie, ga wat wandelen met de hond, eet mijn avondeten, en doe nog wat meer werk.

Ik heb wel vaak problemen met slapen. Misschien wil ik te veel in één keer…

Jane Goodall